Boek
Nederlands

Vruchtwatervuurlinie

Roberta Petzoldt (auteur)

Vruchtwatervuurlinie

Roberta Petzoldt (auteur)
Gedichten die een bezielde wereld oproepen waarin mensen, dieren, dingen en toestanden elkaars kenmerken overnemen en een geheel eigen realiteit scheppen.
Titel
Vruchtwatervuurlinie
Auteur
Roberta Petzoldt
Taal
Nederlands
Uitgever
Amsterdam: Uitgeverij Van Oorschot, 2019
64 p.
ISBN
9789028282469 (paperback)

Besprekingen

Roberta Petzoldt (1984, Rotterdam) is cultureel bepaald niet eenkennig. Ze is kunstenares en actrice (zo speelde ze in enkele films) en nu ook dichteres. Haar debuutbundel bestaat uit over het algemeen lange gedichten met tal van scherpe observaties. Petzoldt ontstijgt de waarneming echter door daar op diverse niveaus onverwachte verbanden mee vast te leggen: 'Gister was een historisch moment / hangend aan een waslijn tussen Uranus en Mars'. Ze richt zich op menselijke beweegredenen en ervaringen, maar onttrekt die eveneens aan de logica, waardoor de lezer steeds met een vertekende en zeker ook verrassende realiteit te maken heeft: 'Als ik jou was, kon ik kiezen, zei de soldaat / dus ik koos dat hij mij was'. Speciale rollen zijn, al dan niet met specifieke symboolwaarde, weggelegd voor dieren, (onder andere honden, wespen, vogels en konijnen) en gepersonifieerde, in elk geval bezielde dingen en toestanden: 'woorden kruipen door het gras' en 'vannacht is de rivier gestorven'. Deze en …Lees verder

Baby's en soldaten

Janita Monna schrijft wekelijks over poëzie voor Trouw.

Daar lag de oogst van de Poëzieweek. Een indrukwekkende stapel. Ik viste er twee bundels uit van dichters die ik (nog) niet kende. Toevallig twee debuten, maar dat was niet de enige overeenkomst.

Beide dichtbundels bleken geschreven door actrices, Roberta Petzoldt en Roos Dickmann. Nu ben ik ben altijd een beetje op mijn hoede als min of meer bekende Nederlanders zich aan poëzie wagen. Want een zin op een andere laten rijmen is toch écht iets anders dan een goed gedicht schrijven.

Dit bijvoorbeeld, rijmt: "Sparen doet ze voor heel even, / tot een ruime twee maanden terug. / Ze is heus gedreven, maar kon er niet van leven / en bovendien groeit het geld op haar vaders rug."

Maar is het poëzie? Nee. Het gebruik van klank is onhandig, het ritme houterig. Het zijn regels van Roos Dickmann. Ze schrijft over de liefde, over seks, verlaten worden, ze snijdt problemen aan (maatschappe- lijke, persoonlijke).

Dickmann houdt van woordspel als '…Lees verder