Boek Nederlands

Ik weet niet goed tot wie ik spreek : de gedichten van De Eenzame Uitvaart

Menno Wigman (auteur)

Ik weet niet goed tot wie ik spreek : de gedichten van De Eenzame Uitvaart

Menno Wigman (auteur)
Gedichten geschreven voor mensen die in alle eenzaamheid begraven werden.
Extra onderwerp
POE
Titel
Ik weet niet goed tot wie ik spreek : de gedichten van De Eenzame Uitvaart
Auteur
Menno Wigman 1966-2018
Taal
Nederlands
Uitgever
Amsterdam: Prometheus, 2018
28 p. : ill.
Aantekening
Bundel met gedichten die Menno Wigman schreef voor de Amsterdamse afdeling van De Eenzame Uitvaart: dichters die een gedicht voorlezen op begrafenissen van mensen zonder familie of vrienden.
ISBN
9789044639223 (paperback)

Besprekingen

In verschillende steden kunnen overledenen die in alle eenzaamheid begraven worden, rekenen op dichters die per toerbeurt een gedicht schrijven en voorlezen bij de begrafenis. Menno Wigman (1966–2018) was één van die dichters. In Amsterdam nam hij die taak elf maal op zich. Die elf gedichten zijn nu verzameld in een bundeltje dat uitgegeven wordt met het prijzengeld van de Ida Gerhardt Poëzieprijs, die dit jaar postuum werd toegekend aan Wigman. Lex ter Braak schreef een inleiding waarin hij de aanwezigheid van de dood in het werk de dichter toelicht. De titel is ontleend aan een van de Eenzame Uitvaartgedichten: 'Ik weet niet goed tot wie ik spreek. Ik weet / alleen dat hier een lege schedel ligt.' Elders wordt de aarde gevraagd om niet streng te zijn: 'Aarde, hier komt een eenzaam lichaam aan / waarin een magistrale zon is opgegaan.' Met veel mededogen hoopt de dichter dat de dood soelaas brengt: 'Dat je mag rusten in een nieuw heelal.' Of: 'Dek haar toe en zorg dat haar vermoeide v…Lees verder

Gedichten als grafstenen

Janita Monna schrijft wekelijks over poëzie voor Trouw.

Ooit schreef Remco Campert een klein gedicht voor een Cubaanse dichter die jarenlang gevangen had gezeten. Deze Jorge Valls Arango kreeg na zijn vrijlating een prijs voor verdrukte schrijvers. Een prijs voor 'een prestatie die hij liever niet geleverd had / maar waarvoor hij nu wordt toegejuicht', merkte Campert raak op.

Ik moest aan de strekking van die woorden denken toen de afgelopen weken de naam van Menno Wigman steeds opdook. Dát zijn poëzie nog gelezen werd, zou hem vast hebben verheugd. Maar dat hij fóut werd geciteerd, en door een politicus met wie hij zich bij leven nooit geafficheerd zou hebben, nee, dat liever niet. Dat lieten ook zijn nabestaanden duidelijk weten.

Menno Wigman overleed ruim een jaar geleden. In een interview zei hij eens: Schrijven is misschien wel het bezweren van de doodsangst. De niet te dempen angst voor het abstracte niets. Poëzie als bezweringsritueel.'" Overal in zijn poëzie wandelde de dood tussen de w…Lees verder