Boek Nederlands

Verzonnen grond : gedichten

Verzonnen grond : gedichten

Afscheid nemen en verder leven, steeds opnieuw, en met de verwondering van een kind dat zijn eerste passen in de wereld zet. In vormvaste verzen vangt Désanne van Brederode niet alleen het gemis van een geliefde, maar ook het zonlicht dat door de ramen valt, het badwater dat zich om een lichaam plooit. ‘Welkom bij deze nieuwste versie van uzelf. / Opvouwbaar, handzaam, lichtgewicht, / en dodelijk
Titel
Verzonnen grond : gedichten
Auteur
Désanne Van Brederode 1970-
Taal
Nederlands
Uitgever
Amsterdam: Em. Querido's Uitgeverij, 2018
94 p.
ISBN
9789021412955 (paperback)

Besprekingen

Poëziedebuut van Désanne van Brederode

POËZIE

Iemand ontbreekt, in Verzonnen grond, de eerste dichtbundel van Désanne van Brederode (1970). Het verlangen naar de geliefde die het huis heeft verlaten, en het zoeken naar grond onder de voeten in een nieuw bestaan, wordt op verschillende manieren belicht.

De taal van Van Brederode, bekend als romanschrijver, is afgewogen en bevat bijzondere beelden die de gedichten levendig maken.

De rust die schuilt in haar taal weerspiegelt niet de wanhoop die ze beschrijft. Dit maakt dat de toon van de gedichten een prettige afstandelijkheid heeft, zoals in 'Hoe missen schijnt te moeten'. De gehanteerde gebiedende wijs veroorzaakt onduidelijkheid over wie hier iets moet toestaan, in bed gaat liggen. Hierdoor schrijft Van Brederode de afwezige naar zich toe:

Sta toe dat deze stilte steeds meer

op de onze lijkt. Doe net alsof

jij al in bed ligt, of nog slaapt.

Heb al zo'n veertig keer je hemd

en sokken van de vloer geraapt,

eraan ges…Lees verder

Désanne van Brederode is filosofe, essayiste en schrijfster. Ze schreef onder meer voor dagblad Trouw en De Groene Amsterdammer. De auteur debuteerde met de roman 'Ave verum corpus' (1994), waarna verschillende romans en essaybundels van haar hand verschenen. 'Verzonnen grond' is haar eerste poëziebundel. Na de inhoudsopgave volgt een flink aantal gedichten over zeer uiteenlopende thema's. Verlies, liefde, alledaagse bezigheden en de schoonheid van de natuur, maar ook de essentie van het dichten zelf komen ter sprake. Haar schrijfstijl is helder en concreet, maar dat maakt de teksten niet oppervlakkig of gemakkelijk te begrijpen. De thema's en soms worstelingen rond zelfontplooiing en identiteit die aan de orde komen, zijn te vinden achter op het eerste gezicht wellicht gemakkelijk ogende teksten. De lengte van de gedichten valt op, net als het nu en dan verhalende karakter. Geschikt voor geoefende poëzielezers. Interessant voor literatuurliefhebbers gezien de status van Van Brederode…Lees verder

Denkspel

Janita Monna schrijft wekelijks over poëzie voor Trouw.

Romans publiceerde ze al - ze debuteerde in 1994 met 'Ave verum corpus'. Ze schreef essays, ook regelmatig voor deze krant, maakte een boek over choreografe Krisztina de Châtel. Kortom, het oeuvre van Désanne van Brederode is behoorlijk breed. En onlangs voegde ze daar met 'Verzonnen grond' een kleine honderd pagina's poëzie aan toe.

Van Brederode is behalve schrijver ook filosoof, en haar gedichten hebben een denkende inslag. Afscheid, hoe omgaan met verlies en verder gaan, dat thema loopt als een rode draad door dit debuut. Ideeën daarover werkt ze uit in vaak lange, door klank en ritme gedragen verzen. Monter en tastend tegelijk. Ze prikkelt, meteen al met haar openingsregel: 'Welkom bij deze nieuwste versie van uzelf.' Die 'nieuwste versie' moet een lichaam zijn immuun voor pijn, dat ervoor zorgt dat liefde wordt 'ingekapseld/ en onschadelijk gemaakt'. Ze toont tegelijk de onmogelijkheid van het idee, omdat precies de momenten die herinneren aan wa…Lees verder