Boek
Nederlands

Jaargetijden

Bernard Dewulf (auteur)
+1
Jaargetijden
×
Jaargetijden Jaargetijden
In de reeks:
Genre:
Een schrijver en vader wiens kinderen uit huis gaan, reflecteert op het alledaagse leven en de vergankelijkheid van het bestaan.
Extra onderwerp
De Morgen, Boeken
Titel
Jaargetijden
Auteur
Bernard Dewulf 1960-2021
Taal
Nederlands
Uitgever
Amsterdam: Uitgeverij Atlas Contact, ©2022
238 p.
ISBN
9789025473488 (paperback)

Besprekingen

Ontwrichtend adieu vol ogentroost en ontblote vrouwenruggen

In het postuum verschenen Jaargetijden serveert Bernard Dewulf ons een pakkend vaarwel, vol bespiegelingen over het leven en de dood, soms onthutsend visionair, dan weer troostend.

Het was een refrein in de talloze in memoriams voor de ons zo plots ontvallen Bernard Dewulf (1960-2021). De dichter, essayist en kunstcriticus, zo klonk het alom, vond 'diepgang in het alledaagse' of zocht 'de diepzinnigheid aan de oppervlakte'. Ook werd hij 'een melancholicus' genoemd 'die graag vanuit de luwte naar de wereld keek'. Allemaal ware woorden, natuurlijk. Die hem wellicht een schampere, zij het minzame monkellach hadden ontlokt.

Toch deden deze epitheta hem ook tekort: het banale was bij Dewulf altijd een springplank naar iets hogers, iets onvatbaars. Geen mystiek, welnee. Maar wel een route naar wijdere horizonten én uitgepuurde inzichten. 'Het doodgewone' was nooit het eindpunt. Dewulf was eerst en vooral een bevlogen kijker. Vanuit zijn 'loerhoek' toonde hij zich een alziende, onvermoeibare betrapper van 'de schitterende futiliteit van onze eigen kleine geschiedenissen'. Van ogentroost kreeg de schrijver nooit genoeg. Kijken bedreef hij met consci&eum…Lees verder

Wij zijn van splijtstof gemaakt

In de melancholieke, prachtig gecomponeerde miniaturen van Bernard Dewulf wordt associatief van de ene observatie of gedachte naar de andere gesprongen.

Drie weken voor zijn plotselinge dood op 23 december 2021 leverde de Vlaamse dichter, essayist en columnist Bernard Dewulf, 61 jaar, bij zijn uitgever het manuscript in van wat zijn laatste boek zou blijken te zijn. Jaargetijden vormt samen met Kleine dagen (2009) en Late dagen (2016) een drieluik van miniaturen vol stilistisch verfijnde observaties van het alledaagse.

Kleine dagen werd bekroond met de Libris Literatuurprijs 2010. De jury prees het lef van de schrijver om 'het aller, allergewoonste, dat tegelijk het meest dierbare is', het opgroeien van zijn eigen kinderen, tot onderwerp te kiezen. 'Hun kleine schommelingen', schreef Dewulf, 'de schokjes in hun ontwikkeling; ze wikkelen zich af onder mijn ogen.'

Dewulf werd bij leven zeer bewonderd. Maar na de bekroning voor Kleine dagen haalde een aantal critici hard uit. 'Een taal die moet doorgaan voor poëtisch', smaalde NRC Handelsblad. 'Onverdraaglijke truttigheid en ijdelheid', schreef de Volkskrant. Ik kan…Lees verder

Een autobiografische literaire roman waarin de auteur reflecteert op het ouder worden. Zijn kinderen gaan uit huis en hij bevindt zich vooral thuis aan de eettafel, zijn bureau en aan de stamtafel in het café. Hij beleeft vaak slapeloze nachten en denkt veel over de dood, maar ook over de doodgewone dingen van het dagelijkse bestaan, over vriendschap en schoonheid. Het boek is in beeldende, talige stijl geschreven. Met name geschikt voor een literaire lezersgroep. Bernard Dewulf (Brussel, 1960 - Antwerpen, 2021) was een Belgische dichter, schrijver en scenarist. Zijn werk werd in meerdere landen uitgegeven en won verschillende literaire prijzen, zoals de Dirk Martensprijs, de Inktaap en de Toneelschrijfprijs.

Over Bernard Dewulf

Bernard Dewulf (Brussel, 30 januari 1960 – Antwerpen, 23 december 2021) was een Vlaams dichter, essayist, toneelauteur en columnist.

Biografie

Bernard Dewulf volgde een studie Germaanse filologie. Reeds voor het verschijnen van Waar de egel gaat waren er gedichten van Dewulf gepubliceerd, onder meer in verschillende literaire tijdschriften. Publieke bekendheid verwierf hij voor het eerst in 1987, toen de collectieve dichtbundel Twist met ons verscheen, met daarin gedichten van Dewulf zelf, Dirk van Bastelaere, Charles Ducal en Erik Spinoy. In 2006 werd de dichtbundel Blauwziek gepubliceerd.

In 2001 verscheen de essaybundel Bijlichtingen: kijken naar schilders. In dit boek zijn een aantal beschouwingen over beeldende kunstenaars gebundeld. De auteur wilde op toegankelijke wijze de betovering bij het kijken naar schilderijen bijlichten. Hij poogde telkens weer de verleiding onder woorden…Lees verder op Wikipedia